نمای ساختمان فقط یک پوسته نیست…
اولین گفتوگوی یک پروژه با محلهشه.»
هر منطقه شخصیت خودش رو داره؛ ریتم، تاریخ، سطح زندگی، هویت بصری.
وقتی نما بدون توجه به اینها طراحی میشه، ساختمان تبدیل میشه به یک “غریبه” وسط خیابان.
ولی وقتی بافت منطقه درک بشه، هم ارزش ملک بالا میره، هم احترام به شهر حفظ میشه.
حالا سؤال سخت اما مهم:
بهنظرت نما باید تابع بافت محله باشه یا باید جسارت تغییرش رو داشته باشه؟
جوابت هرچی باشه، دلیلش مهمتره.
#طراحی_نما#معماری#ساختمان_سازی
تا حالا شده از کنار یه پروژه ساختمونی رد شی و حس کنی شهر زخم خورده؟
پیادهرو اشغال، داربست توی راه، صدای گوشخراش، نخالههایی که انگار تو رو هم مجبور کردن بخشی از کارگاه باشی…
ما عادت کردیم به زشتیِ موقتی.
میگیم: «بسازه، تموم شه، درست میشه.»
ولی یه چیز رو فراموش کردیم:
اون چند ماه یا چند سالی که ساختوساز طول میکشه، بخشی از عمر شهره.
بخشی از تجربهی آدمها، بچهها، عابرا، مغازهدارا… و خود ما.
تو ژاپن فقط نمیسازن، فرهنگ ساختن دارن.
یه کاور ساده روی ساختمون در حال ساخت، فقط یه تیکه پارچه یا فلز نیست…
یه بیانیهست.
داره میگه:
«من اینجا دارم میسازم، ولی مزاحم زندگی تو نمیشم.»
چقدر این جمله برای ما ناآشناست…
این دل نوشته نه روایت بود، نه نقد. یه دعوت بود.
دعوت به اینکه یهبار دیگه به ساختن فکر کنیم،
نه فقط تو پلان و سازه،
بلکه تو ذهن و رفتارمون.
#ساخت_با_فرهنگ#شهر_زنده_است#احترام_به_شهر#محمد_دبیری
دیوار من
.jpg)